My Travel Journal

No.1: Lovely boy in Chua Kon San.
Nikon D2x, Nikkor 12-24 mm. f/4 lens, 1/60 sec. f/4 - ISO 280.
This photo is one of the “Children are forever” Collection by Isyss Photography.

            Each time I looked thru my viewfinder, I usually have a picture in my mind. Composition, lens selection and sometimes the meaning of the picture was combined in my head before I set up my camera. But sometime I got the beautiful photo unintentionally. This lovely photo is one of a rare sample of that coincidence.

            This story began while I was travelling in Hanoi, the capitol that located at the north of Vietnam. That trip was arranged in the last minute with the personal connection of my office staff to her tour agent. Since that was our private tour, we enjoyed to “shift” and “change” our destination or dining place as our wishes. (Some place required some extra charge)

            That day we asked for the local Vietnamese temple and our Tour leader responded by providing us with this “lovely” ancient temple – Chau Kon San Temple. I noticed that this lovely temple should be one of the famous destinations since there were many Vietnamese students travelling around.

            When we stepped into the inner area, we found ourselves with another Vietnamese family in front of the ancient building. A lovely boy of that family ran to climb up the high bar of the old gate after receiving the permission from his parents. At that moment I’m stunning and try to shoot that picture at my best speed!

            But I missed that moment with my clumsy…

            So, the most I can do at that time is to take the photo of the old wooden gate. Once I’ve prompted to take the picture, the boy appeared!

            He showed himself in front of me at the position I’ve focused and moreover, he smiled at me, at the moment I fired my shutter!!!

            That amazing moment made me feel like the luckiest man in this world!!!

            Though my shutter speed was to low to capture the boy’s leg, but it made this picture to be more lively and lovely. Every time I looked at this picture, I always smile to myself reminding that moment of Good luck!

Cheers!
 

            ทุกครั้งที่ผมยกกล้องขึ้นเล็ง ผมมักจะมีภาพคร่าวๆ ที่จะได้อยู่ในหัวแล้วเสมอ หรืออาจจะเรียกได้ว่าภาพถ่ายของผมทุกภาพจะมาจากการเลือกมุม, องค์ประกอบและอารมณ์ของภาพก่อนที่จะยกกล้องขึ้นเล็งเสียอีก แต่สำหรับภาพที่แสนน่ารักนี้ ผมได้มาโดยบังเอิญอย่างที่ไม่ได้คาดหมายมาก่อนจริงๆ

            เรื่องราวของภาพนี้ ได้มาขณะที่ผมกำลังท่องเที่ยวอยู่ในฮานอย เมืองหลวงที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม ครอบครัวของเราตกลงที่จะไปเที่ยวเวียดนามแบบกระทันหัน โดยอาศัยความสามารถเฉพาะตัวของน้องที่บริษัทที่ทำให้พวกเราได้ตั๋วเครื่องบินและที่พักในวันสุดท้ายก่อนออกเดินทาง

            การท่องเที่ยวของเราในครั้งนั้นเป็นการจัดทัวร์แบบส่วนตัวจริงๆ กรุ๊ปทัวร์ของเราจึงมีเพียงสี่คนเท่านั้น  และพวกเรายังโชคดีที่ได้ไกด์ทัวร์ที่ใจดีและยินยอมให้พวกเรา “แทรก” สถานที่ท่องเที่ยวและเปลี่ยนสถานที่ทานอาหารได้ตามใจปราถนา (ซึ่งบางแห่งอาจจะมีการคิดราคาเพิ่มบ้างเล็กน้อย)

            วันนั้น พวกเราได้ขอแวะไปถ่ายภาพในวัดโบราณแห่งหนึ่งระหว่างทางไปอ่าวฮาลอง ซึ่งจริงๆ แล้ววัดนี้ไม่ได้อยู่ในโปรแกรมของเรา แต่เป็นเพราะเราร้องขอ ไกด์ของเราจึงได้บรรจุวัดโบราณที่ “น่ารัก” มากแห่งนี้ให้เราด้วย วัด “จั๋ว กง เซิน” โบราณนี้ถือว่าเป็นวัดที่ “น่ารักมาก” ทั้งในแง่ของสถานที่และบรรยากาศ ซึ่งสถานที่นั้น คงจะมีประวัติและชื่อเสียงพอสมควร เพราะผมสังเกตเห็นมีเด็กนักเรียนไปท่องเที่ยวทัศนศึกษากันพอสมควร

            และเมื่อเราเข้าไปที่ตัววัดชั้นใน เราก็ได้พบกับตัวอาคารโบราณและครอบครัวชาวเวียดนามครอบครัวหนึ่งที่กำลังเที่ยวชมตัววัดด้วยเช่นเดียวกัน โดยลูกชายของครอบครัวนั้น ท่าทางจะซนพอสมควร พอพ่อแม่อนุญาต ก็ปีนประตูเข้าไปชมภายในอาคารเลยทีเดียว ซึ่งประตูวัดของเวียดนาม จะคล้ายกับวัดจีนบางแห่ง ที่มีไม้กั้นประตูสูงๆ ทำให้เด็กๆ ต้องปีนเข้าไปเสมอ

            ตอนที่ผมเห็นภาพเด็กกำลังปีนประตูเข้าไปนั้น ผมก็พยายามจะเข้าไปถ่ายภาพ แต่ด้วยความรุ่มร่ามของผม ทำให้ถ่ายภาพได้ไม่ทัน แต่ไหนๆ ก็ได้ตั้งกล้องไว้แล้ว ผมก็เลยตัดสินใจที่จะถ่ายภาพของประตูวัดที่เป็นไม้เก่าไว้เป็นที่ระลึก โดยทำการวัดแสงที่ภายนอกประตู และปล่อยให้ภายในห้องเป็นส่วนมืด

            และขณะที่ผมกำลังจะกดชัตเตอร์อยู่นั้น เจ้าเด็กน้อยจอมซน ก็โผล่กลับออกมาพอดี เหมือนกับโชคบันดาล ทำให้ผมได้ภาพของเด็กคนนั้นในจังหวะที่หันหน้ามายิ้มให้พอดี แถมยังอยู่ในช่องประตูที่ใกล้ผมมากที่สุด ซึ่งเป็นจุดที่ผมตั้งโฟกัสไว้พอดี

            แม้ว่าความไวชัตเตอร์จะช้าไปบ้าง ทำให้ขาเด็กไม่ชัด แต่ก็กลับทำให้ภาพนี้ดูมีความเคลื่อนไหวอย่างน่าสนใจ และเมื่อบวกกับความบังเอิญที่ได้ภาพนี้มา ทำให้ผมรู้สึกประทับใจในภาพนี้มากขึ้นอีกหลายเท่า และด้วยภาพนี้ ที่ทำให้ผมรู้สึกว่าการถ่ายภาพเป็นงานอดิเรกที่มีความสุขเสมอ

            ขอให้โชคดีเป็นของผู้ที่แสวงหาครับ...